δημιουργική … γραφή

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

OΝΕΙΡΕΜΕΝΗ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ Η ΖΩΗ ΜΑΣ Σ' ΑΥΤΗΝ!

Στις πόλεις ζούμε μια ονειρεμένη και παραμυθένια ζωή, τόσο πολύχρωμη όσο και μια ολόκληρη ουρά αυτοκινήτων, σταματημένα μπροστά σε ένα φανάρι.

Καθώς προχωράς αμέριμνος στο δρόμο, δε χρειάζεσαι γουόκμαν. Σε συντροφεύει ο μελωδικός ήχος από τις κόρνες των αυτοκινήτων. Αλλά το ρεπερτόριο δεν έχει μόνο ινστρουμένταλ! Οι φωνές των οδηγών και των περαστικών γίνονται στίχοι στο άσμα της πόλης. Και μέσα σ' όλη αυτή την αξιοθαύμαστη αρμονία, το άρωμα του λεπτού γκρίζου καπνού με μεθά και σε συναρπάζει.

Έλα όμως που, πάνω στην αφηρημάδα σου, πατάς σε μια λακκούβα με λασπόνερα και έντρομος βλέπεις να σβήνονται τα σκίτσα που είχες φτιάξει με τόσο κόπο πάνω στα allstar σου! Δηλαδή ο καλλιτέχνης φίλος σου τα έφτιαξε, αλλά τέλος πάντων. Εξοργισμένος, σκέφτεσαι κάτι άλλο για να ηρεμήσεις. Αλλά, δεν μπορείς.

Και τότε ενδίδεις στον πειρασμό, βγάζεις το mp3 σου από την τσέπη και βάζεις Χατζηγιάννη στη διαπασών. Χωρίς να προσέξεις το βιαστικό οδηγό που παραβαίνει το κόκκινο, περνάς απέναντι υπό τον ήχο του αγαπημένου σου ρεφρέν:

"Είμαι ο ήρωας που μένει μόνος του
Τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για μένα..."

Τελικά, φτηνά τη γλίτωσες, μόνο ελαφριά διάσειση, οι τίτλοι του τέλους δεν έπεσαν για σένα και λίγη ώρα αργότερα ξυπνάς στο νοσοκομείο, ακούγοντας τη γιαγιά σου να μονολογεί:

-Παναγίτσα μ', μας του μάτιαξαν του πιδί!

Νένα Κάλπη

Δεν υπάρχουν σχόλια: